امام خمینی

                         انکه امد در درون اسمان بود

   همراهش بخار اب امیدان بود

 با باد عشق خود رابه ان جا رساند 

      او که بارید بر سر گل بیابان بود

گل با امید کنارش باد عشق بود       

      برای همین به یاد ان باران بود

چون می دانست که روزی خواهد بارید

   تا لحظه های اخر ازصابران بود

روز اول که بارید چقدر اندک بود  

   در برابر بیابان قطرگان بود

روی گلبرگ های گلهای باامید رفت    

  تاکه ان روز که باران خارکشان بود

گرچه لاله هایی رفتند به یاد عشق      

   این بهار جاودان معشوقان بود

رود رحمت به سویش شد جاری    

      ان رودی که از دل کوه ایمان بود

خار نابود شد گل ها سیراب گشت     

    در درونش لاله های شهیدان بود

لاله ها رودخانه را کرده اند سرخ     

  نور درون گلستان از انان بود

                  تمام شد انقلاب اسمانیان